October 31, 2004
Posted by Pooya at 10:33 AM | Comments (1)
October 29, 2004
When...
When my soul stretched its hands to grasp it. When my eyes looked far away to see it. When my heart sang to remember it. God was not looking down. God had turned away. God had made up his mind. When the gears of destiny moved the wheels of actions towards eternity. When the angels stood still in the artist's portrait. When the devil "laughed with delight" in the poet's dream. Mother earth was ignorant. The moon was crying helpless, while the sun was wearing a black mask.
Water flowed down; birds reached the skies, leaves fell on the tired field, flowers blushed in beauty, no sand crossed the ocean. No snow flake looked up to the heavens, no panther envied the moon. I watched as time crossed its dimension, as space twirled in itself, as God commanded the apple. I watched as stones broke down. I was there.
Posted by Pooya at 10:16 AM | Comments (6)
October 28, 2004
Laugh Over The Water!
HE HE HE !!! Laugh at yourself Dumbo! So what?! What's wrong with wearing glasses?! In fact, I think glasses are fancy, cool and intelligent.
Yeah, Yeah, that was my catchy introduction to break it out to you all that Farbod and I will occasionally wear glasses from now on. Since eye exams would stop to be covered by OHIP & UHIP starting November, Farbod and I thought we make the best out of our health cards and go to the optometrist and have our eyes checked.
So we went to this optometrist in University Plaza. This of course was after a 3 week waiting period for our appointments. We got our eyes checked. I realized that I'm .5 and 1.25 While Farbod is .5 and .25. But the story for Farbod got more complex, as I realized that it took the doctor 15 minutes to check my eyes, but it took 40 minutes for Farbod.
Truth came out soon enough and I found out that Mr. Farbod has told the doctor that he wants to become a pilot for a fighter airplane in the Air Force. Which Air Force, I will keep as a secret. So the doctor had carried some more tests and told him that even though his sight is near perfect but he does not have BINOCULAR VISION! That's something that is particularly required for spotting terrorists on sandy terrains!
Now I don't know if our dear pilot is ever going to fly for the Air Force, but I have friends who claim that there are types of flying that do not require binocular vision at all. In fact, they tell me that blind people are even better at it due to their intense imagination capabilities.
Now I will not go into the details of flying, but if you saw the both of us with glasses from now on, just don't be surprised.
Posted by Pooya at 08:07 PM | Comments (2)
October 27, 2004
A Year Ago This Day...
It was a year ago today that Barobax.net was born. On October 27, 2003 I wrote the first posting on my site. One year passed with over 18000 hits. Barobax from all around the world now have access to over 4800 photos on this site. Thousands of great memories we shared together as day and day passed by us, and here I engraved a small portion of them to remind us of the good times we spent together. To remind eachother who we were, what we did, how awesome the days were. I thank all of you who supported me with your great comments, who encouraged me to keep this up, and to keep the spirit of youth and unity in all of us.
Happy Birthday Barobax.
Posted by Pooya at 09:44 AM | Comments (4)
October 23, 2004
Welcome to Microsoft
I have this problem with my Windows XP that even Microsoft can't solve. Right now I am on hold with the Microsoft technician as he's struggling very hard to figure out the roots of the problem. Problem is that I've installed Farsi on XP, and I am able to type Farsi everywhere except in the text field of websites in Internet Explorer. It's annoying because I can't search Farsi sites anymore and I can't type Farsi directly in my weblog. I have to type it in Word and then copy paste it here. This works with the blog but doesn't work with Google. When I do this, Google returns garbage.
As I talk to Microsoft's tech support, I realize that they are not smart or qualified at all. They are just a bunch of people who are given certain guidelines as what to do. They don't really think about your problem. Like I'm telling the guy this is my problem, and first thing he does is to check which service pack I have! I think this is super dumb; because the first thing he should be checking for is whether the language pack is installed correctly. I'm still on hold as this guy with his thick Indian accent is trying to solve the issue. I bet he's sitting in a cubicle in the heart of Bombay India. Oh well, cheap labor, low quality, bad support. Welcome to Microsoft.
Posted by Pooya at 12:30 PM | Comments (3)
October 21, 2004
واحد گلابی
یکی از سنتهای جالب این واترآبادیا و مخصوصا واترآبادیای این دانشگاه واترلو، اینه که دوست دارن همگی با هم جمع بشن ویک درس رو اکیپی با هم بگیرن. جالبیه کار اینجاست که قضیه از اینجا شروع می شه که یک بنده خدایی enrolment appointment ش از راه می رسه. بعد نیگا می کنه می بینه یا خدا، 5 تا course باید بگیره که از اینا 4 تاش تخصصیه. می گه چیکار کنم چیکار نکنم بیام یه واحد بگیرم گلابی. می یاد نگا می کنه تو calendar می بینه بطور مثال نوشته فسیل شناسی! می گه آهااااا این باید عالی باشه چون من که 4 سالم که بود عموم منو جمعه ها می برد پارک ملت رو سنگها بهم فسیل اردک نشون می داد! من با توجه به علم و تجربه ی وسیعی که در این زمینه دارم حتما تو این درس 100 می گیرم. صرف رفع کوتی، یه پرس و جویی هم می کنه می فهمه کی آره سینا نامی که 120 سال پیش تو دانشگاه درس می خونده از کار خدا همین واحد فسیل شناسی رو گرفته و دیده که نه میدترم داره نه فاینال نه پروجه، نه اساینمنت! و تازه جوابهای quiz ها رو هم که همرو 100 گرفته دست به دست کرده از 100 نسل پیش رسونده به نسل ما! پس نتیجه گیری می کنه که course گلابیه و حتما موفق می شه. بعد همنوع دوستی قضیه آغاز می شه که این دوست ما شروع می کنه به تبلیغ برای این درس. از حسن و تقی و سکینه هر کیو می بینه می گه یک course فسیل شناسی 101 گرفتم خداااا. بگیر با هم حلیشو ببریم. و اینطوری می شه که ایلی از بندگان خدا در course فسیل شناسی ثبت نام می کنن. بعد کلاسا شروع می شه و قصه تازه جالبتر می شه. اول کاشف به عمل می یاد که استادی که 120 سال این course رو درس می داده دیروز بازنشسته شده و به جای متوفی یه زن بد اخلاق بد عنق اومده که هم میدترم می گیره هم گروپ پراجکت. از اون جایی که مرگ دستجمعی عروسیه همه می گن : "بابا خیالی نیست، ما که الان 24 نفریم! می شیم 4 تا گروه شیش نفره، همه هم از رو دست هم کپ می زنیم." چند روز می گذره و خانوم معلم چندتا موضوع تحقیق اجغ وجق می یاره سر کلاس و شروع می کنه تیم کشی. چشم به هم بزنی می بینی موضوع پروجکت شد دنبالچه ی میمونهای آفریقای جنوبی و گروهت هم شدن 5 تا چینی عینکی که هیچ کدومشون هر رو از بر تشخیص نمی دن! بعدش بارون کوییز و میدترم و ریپورت پدرتو در میاره و به جایی می رسی که می بینی داری با نمره 63 می ری تو فاینال! از قضای روزگار هم سر امتحان فاینال یکی از 24 تا fire alarm می زنه و امتحان متوقف می شه. معلمم تیریپ شاکی می ریزه می گه هر چی نوشتین همونو صحیح می کنم و اینطوری می شه که course گلابی از تو دماغت در می یاد و نمره ی 60 می ره تو کارنامت. ترم بعدی که شروع می شه، همون آش و همون کاسه، بدبختی دوباره تکرار می شه و واتر آبادیا برای بار هزارم از همین سوراخ گزیده می شن.
Posted by Pooya at 06:57 PM | Comments (3)
October 15, 2004
پویایی بود فرقانی نسب که اجدادش او را به فرقانی اقدم موضوف النسب کرده بودندی. مریدی اهل تبریز, متولد تهران که خود از عاشقان راه شمس تبریز بودی ولی تبریز ندیدی مگر به عکس. نوزادی را در ستارخان تهران سپری بکردی و مکتب در اکباتان. وی تا پیش از تولد فرازبن پرویز تنها ولد فرقانی بزرگ، شاه شاهان پرویز ابن صمد ببودی و از لوسی مراتبی چند افزون. در سنه یکهزار و نهصد و نود و دو میلادی چندی از بزرگمردان عرب دعوتی عظیم برای همکاری از پرویز بزرگ به عمل آوردندی. پس در خدمت به اهل و اولاد پیغمبر به کویری خشک به نام دبی کوچ کردندی. هوای گرم و سوزان کویر عرب به مراتب بر فرقان ابن فرقان فشار آورندندی چنان که شبها از گرما به کافیتیریا الحکواتی برای صرف شیشا پناه بردندی. در حین تحصیل در دانشگاهی فرنگی و اجنبی، با تنی چند از لش ترین بزرگان سرزمین رستم آشنا گشتی. از لشترین لشها از بزرگمرد به حق؛ ابروی ابرویان؛ نیما ابرو یاد کردی. عجیب مردی که در ملاعب المؤنثه مدارج اعلا دریافت کرده بودی. گرمای طاقت فرسای سرزمین عرب طاقت معشوق الله را به مراتب فرسایید پس به سفارش سید نوید بن العباس دهقانی محمد آبادی از مریدان مکتب شویفت(1)، و از رهروان راه ابرو(2) رخت به خاک غربت بربستی و در سنه دو هزار دو میلادی بر شهر شهید پرور واتر آباد وارد گشتی. در بدو ورود از کفر و ناپاکی بسیار بدیدی چنانکه در جشن توگا(3) از خدایان یونان طلب مغفرت بکردی و جسم و روح را با هم درآمیختی. فی الذاته از مخالفان سرسخت کلاب ببودی ولی به تشویق رفقا شب و روز در رو و لوییز(4) شام را صباح گردانیدی و در سرزمین خدا بگشتی و فضایل فراوان کسب بکردی. در روزی از روزهای خدا بر یکی از ابر مردان پر لقب شهر شعر، از نوادگان خواجه شیراز، و از همدمان کوروش کبیر در تخته جمشید پاسارگاد یعنی حامد بن غلامحسین بهادر وارد بگشتی. بهادر فیزیک می آموختی چون کلاغی به قدوم کبک. از عاشقان ادبیات و از رهروان راه پیغمبر که خود حاجی ببودی و شهر مکه بدیدی از طریق تمتع. فرقان ابن فرقان دست در دست بهادر شیراز یکی سال در کاردیل واترلو درها به روی خود ببستی و هیچ کس راه ندادی جز پیر دختری اجنبی به نام لزلی که خود از کثافت فضایلی بی انتها کسب کرده بودی. طول مدت همزیستی افکارعمومی به مواضعی بس غلط جلب بکردی تا آنجا که نیش خندهایی چند از روی تهمت بر این دو بزرگ زده شدندی. فرقان علیه الرحمه چندی بعد به دیدن هوتن بن محمد کامران امامی از اهالی تویسرکان همدان، متولد آتلانتای ایالات المتحده، و بزرگ شده ابر شهر تهران، که در تورنتو ساکن بودی برفتی و در رحمت بر او گشودی. امامی مدتی مدید پژمرده گشته بودی تا آنجا که اطبا تنها علاجش را وایگرا اعلام کرده بودندی. با ورود پی فر(5) بزرگ انعام خداوندی بر این بنده منزوی فرود بیامدی در مقادیری کثیر چنانکه که وی از شدت فراوانی نعمات بر واترلو آمدندی هر شب و روز و راه استادان طی بکردی در لوییز. در راه عشق و علم و شراب چندی بیش با دهقان محمد آباد بگشتی و مهدی صفری از ملوکان شیراز و تبریز موکل خود قرار بدادی. در تابستان سنه دوهزار چهار میلادی باران رحمت بر شهر واتر آباد بباریدی چنانکه یکباره کل شهر به زوجین تبدیل و از تنهایی رهایی یافتندی. حامد و پویا تهمتهای وارده رد و امامی خود ماهی از آب بگرفتی و خندان رخت سکون در واتر آباد پهن کردندی. همزمان، صنم بانویی بود از زادگان شهر شیراز که بسی دلربا ببودی تا آنجا که همگان به زیبایی بی نظیرش قسم خوردندی. فرقانی علیه الرحمه دل به او باخته بودی از ابتدای ورود به سرزمین برف. به مراتب علاقه خود به او آموختی تا بالاخره در شبی سرد در واترلو پارک واترآباد به خواهش این بزرگمرد پاسخ گفتی و همدمی و دوستی با او آغاز بکردی. شادی و مهر ادامه یافتی یوم افتر یوم و دوستی ریشه قویتر بدواندندی. روزگار خوش تابستان بسرعت رخت بربستی و باری دیگر سرما غلبه کردندی. کولاک پروجکت و اساینمت بر واترآبادیان فرود آمدندی و روزگار علم آموزان بسی سیه گردانیدی. لاکن بروبکس خود متحد بماندی و دست اندر دست هم خوشی فراهم آوردندی و عکس و خاطره بساختی. این گویم و تو بشنو که قصه بیش گفتن کفری کبیر ببودی پس سخن کوته بگفتمی مگر بیاموزی راه بزرگان و رستگار شوی. الچکس علی الچکسکم و کلکم اجمعین.
توضیح المسائل:
1- شویفت از مکتبان پر آبروی کویر دبی که در آن به زبان فرنگی درس دادندی
2- نیما ابرو- بعلت داشتن ابرویی بس کلفت چنین سمتی والا به او دادندی
3- از جشنهای فراش وییک که پوشش همگان چیزی نباشد جز ملحفه ای سفید به رسم یونانیان باستان
4- دو میکده که کفر در آن بسیار یافت شدی و مولودی سکسی لیدی در آن خواندندی
5- لقبی داده شده به فرقان بن فرقان توسط هوتن بن امام به دلیل علاقه ی شدید وی به پنتیوم فور و همچنان مخففی از نام و نسب شخص وی
Posted by Pooya at 02:18 AM | Comments (3)
October 14, 2004
uhhh...What do I call this?
Slightly getting back on track here on Barobax.net. I love my new camera. Beautiful piece of technology by Canon. I have started taking pictures already, hopefully I'll upload a batch soon. I am still in the process of recovering from the crash; installing the software from scratch one after the other.
Today, in our English class, we learned how to use punctuation properly. When to use a coma, semicolon or a period. As a result, I am going to be using them more...properly! Like this sentence: I took some nice outdoor pictures; because, it was not raining! AHA there you have a correct, preceise English sentence for yourself to take home and play with. I bet you can't write something like that. You went to school in Iran and all they taught you was how Mr. Grey shut the window! And you came here and they were doing Shakespear all of sudden. They asked you to write your first essay and you went like: Yes, Shakespear is good. Because. I like English.
Here I am in DC library. Oh by the way...something totally irrelevant, which in fact might be too old already but what the hell. Theatre tickets at Galaxy cinema are now 9 Dollars. No need to go all the way to get cheap student passes from the SLC. Yeah so I was saying I'm in DC now. Standing hungry as Sanam is on her way here so that we can study together. She's getting me food too. Delicious, tasty, mouth-watering Burboun chicken; rubbing it in the face of you, who's having a slice of bread with coke for dinner.
That's it for now, wanna go around take some more pictures. chaX.
Posted by Pooya at 09:04 PM | Comments (2)
When Hard-Drives Crash...
When hard-drives crash, birds stop singing. When hard-drives crash, tears fall from babies' face. When hard-drives crash, God himself feels down. When hard-drives crash, souls fly to the skies.
Yesterday my hard-drive crashed. Barobax updates gone, phone numbers gone, my dad's website gone, course files gone, Negar's assignment gone, pictures gone, life gone!
May God bring misery to the headquarters of Maxtor company. May they face the severest bancruptcy on the face of the planet. May thousands of bad drives CRASH on its CEO's head. May he die of nightmares of hard-drives with bad sectors.
80 Gigabytes of information lost in space. I will say no more to you my friends. I will say no more.
Posted by Pooya at 12:16 AM | Comments (3)
October 10, 2004
Bomber pics
As you all know, I don't have a camera yet. So many people took pictures that night, and not a single one of them sent me the pictures from their camera. Thanks to Sanaz, I will be receiving my camera soon, and no more of this will happen. How did you like that night by the way?
Posted by Pooya at 11:39 AM | Comments (5)
October 05, 2004
BUS 101
A new fleet of buses is in town and following the routine regulation of all GRT buses these buses are equipped with the newest door opening technology. Let me elaborate on this technology a little more. The buses that currently operate in the tri-cities of Kitchener, Waterloo & Cambridge are at least of three types:
Type 1 : Old buses. Door mechansim pretty ancient. You have to step down on the lower step in order that the door opens.
Type 2 : Newer buses. Door mechanism slightly more advanced. You have to hold your hands on the door's handles in order to open the door and keep it open.
Type 3 : Newest buses. Door mechanism totally out of this world! You have to stand in front of the door and then wave your hand at the door for the door to open!
For the sake of the hungry children of Somalia couldn't this process be more uniform and simple?! I bet the people designing buses are sitting there going like: "Hmmm, so we tried the hand waving thing what can we do now to entertain our bus drivers?" No wonder the bus drivers are sitting there with a smile. They're going like: "AH there it is, another silly person going up and down in front of the door! HA HA HA!" Funny?! Well DUUHHH! I bet the the next time they wanna make a bus they'll go like: "Maybe we get them to do a little dance for us in front of the door, yeah yeah that'd be good".
So the next time you're waiting for the bus to stop and you look inside and see half a dozen cute chicks waving at you, don't be surprised, it is part of Waterloo's manucipality's mission to keep the smile on people's face, so you might as well enjoy your time.
Posted by Pooya at 11:33 AM | Comments (6)
Poll sugestions
If you have an interesting question which you would like to appear as a poll on the site, leave it as a comment and I will consider it for future polls. Thanks.
Posted by Pooya at 02:44 AM | Comments (7)
بچه معروقهای تهران و شهرک
بروبچه های تهرانی که تو تهران بزرگ شدن احتمالا اسم "علی گازر" رو شنیدن. شاید اگر خیلی هم خلاف باشن از نزدیک دیده باشنش. علی گازر شاید بگم معروف ترین "بچه معروف" نسل ما تو نهران باشه. خیلیه که تو شهر به این بزرگی یه نفر آدم اسمش اینطوری در بشه که سر همه ی زبونا بیفته. من هیچ وقت ندیدمش ولی در مورد دعواهاش زیاد شنیدم. نمی دونم این درست باشه یا نه ولی شنیدم که گازر اسم شرکتیه که پدرش صاحب اونه وبه همین دلبل همه اونو علی گازر صدا می کنن. شاید به همین دلیل علی دیلمی از بروبکس دبی خودشو علی ال جی معرفی می کرد. ما که بچه ی اکباتان بودیم بچه معروف شهرکمون رضا پاسبان بچه ی C2 بود. شنیدم که یه سال با قمه دست یه نفرو تو دعوا از آرنج انداخته بود. یه بار هم شنیدم که توی یه دعوا با علی گازر با هم خیلی رفیق و صمیمی شدن. رضا پاسبان به قهرمانی فول کنتاکت ایران مشهور بود. در کنار اون خیلی از بچه خلافهای اکباتان همبولوکیای ما بودن: رضا مخمل، امید جوکار. امید یه مدت همسایه ی دیوار به دیوار ما بود. بعدا که از بلوک ما رفتن شنیدم که وزارت اطلاعات امید و رضا مخمل رو به جرم فحشا و چند تا چیز دیگه چندین مدت زندانی کرده. روزنامه ی شهرک هم یه چیزکی در این زمینه نوشت.
خلاصه تو اون دوران شناختن این بچه معروفها کلی کلاس داشت. اگر رفیقشون بودی که دیگه کسی جرأت نمی کرد بهت بگه تو!
جالبه برام که بدونم کسی دیگه غیر از من اسم این آدما رو شنیده؟ بچگی دنیای جالبی بود. یادش بخیر.
Posted by Pooya at 02:30 AM | Comments (4)
جوینده یابنده است
دیروز بالاخره بعد از سیزده سال معادل سوسیس کوکتل خودمون رو تو خارج از ایران پیدا کردم. بهش می گن Polish Sausage. برین ازZehrs بخرین، حلیشو ببرین.
Posted by Pooya at 02:29 AM | Comments (1)
October 04, 2004
This moment
"تا هشیاری غصه هرچیز خوری، چون مست شدی...هرچه بادا باد"
پس چرا هر نفس برای هشیاری می جنگم؟ پس چرا مستی را دوست ندارم؟
"ignorance is bliss"
Posted by Pooya at 12:14 AM | Comments (0)
