November 29, 2004
Digital Referendum
Is the next revolution (A fundamental change in political organization, or in a government or constitution (www.dictionary.com)) going to be Internet-based? www.60000000.com hopes so. The site is collecting signatures at a very very fast pace. A quick look at the signatures collected already signals the impact of the site on many scholars and Iranian political icons. Would this referendum be a solution to Iran's problems without spilting any blood?
Would you sign? Would you support an Internet-based referendum? Do you think the site will reach its goals? What impacts would it have on Iranians?
Your opinion regarding this matter is very welcome. Please leave a comment.
Posted by Pooya at 07:05 PM | Comments (8)
November 20, 2004
Birthday Girl
Last night was funnn! I think Sanam had a good time, and I hope all of you guys did too. Thanks to you all. It was a blast.
There is about 120 Pictures that'll go up in about an hour or so. Stay Tuned.
"Ageh moafegh bashin, berim soraghe ye ahange shade gherie molayem be eftekhareh Sanameh azizam. Sanam joon tavallodet mobarak!" ;)
Posted by Pooya at 01:01 PM | Comments (8)
November 18, 2004
به قول یه بنده خدایی: نخبر؟
به طرز عجیبی هوای واترلو داره به سمت تعادل سیر می کنه. دیروز که من می خواستم برم دانشگاه و هوا رو نگاه کردم حدود 8 درجه بود. امروز هوا 10.4 درجه است. این موضوع خوشحال کننده است. هرچی هوا دیرتر سرد بشه دیرتر گیر زمستون کشنده ی این کانادا می افتیم.
تصمیم گرفتم که از این به بعد یک مقدار بیشتر در مورد اتفاقهای روزمره خودم چیز میز بنویسم. واسه همین براتون از جلسه ای که دیروز داشتم می نویسم. دیروز مسئولهای انجمنهای (clubs) ایرانی دانشگاه جمع شدیم که در زمینه ی متحد شدن ویکدست تر شدن با همدیگه صحبت کنیم. البته این اولین جلسمون نبود و باید بگم که خوشبختانه بعد از دو سال این در اون در زدن من و چند نفر دیگه تونستیم این اتحاد رو عملی بکنیم. و الان با کمک حد اقل 6 نفر دیگه این اتحاد بین انجمنهای ایرانی دانشگاه بوجود اومد که توافقنامه اش هم هفته ی دیگه بینمون امضا می شه. قرار بر این شد که چهار تا از انجمنهای دانشگاه یعنی آیسا، گیسو، پرتو و پندار با هم جمع بشن و وبسایتی رو به اسم UWIranians تشکیل بدن که در اون برنامه های همشون زیر یک سقف مرکزیت پیدا کنه و ایرانیا بتونن اونجا خیلی راحت تر از گذشته هم از برنامه ها با خبر بشن هم اینکه در Forum به بحث و گفتگو بپردازن.
فعلا همین خبر رو داشته باشین تا بعدا از بقیه ی داستانها با خبرتون کنم چون باید الان بپرم حاضر شم که برم دانشگاه. یا علی.
Posted by Pooya at 10:35 AM | Comments (1)
November 17, 2004
باز هم خاطرات
من از سن ده سالگی تا بیست سالگی دبی زندگی می کردم. امروز داشتم توی اورکات چرخ می زدم و خاطرات دبی رو به یاد می آوردم. چه دورانی بود. بعد به این فکر کردم که من ده سال اول زندگیمو ایران بودم و ده سال دومش رو دبی. با اینکه قدیمی ترین دوستهای دوران دبستانم تهران هستن، بیشتر دوستهای من برو بچه های دبی هستن. الان اون بچه ها همه جا پراکنده شدن. از آمریکا و کانادا گرفته تا قبرس و ایران و جاهای دیگه. یاد دو تا از دوستام بردیا و بابک افتادم که چه روزهایی رو هر روز از مدرسه تا آخر شب سرو کله ی هم می زدیم. چقدر ما سیتی سنتر رو متر کردیم. چقدر باشگاه ایرانی رفتیم و به بهونه ی 22 بهمن دختر بازی کردیم. چند سالمون بود؟ 16، 17. چه روزهایی قبلتر از اون با نیما نیک نژاد تو خونشون هر روز خدا بعد مدرسه کامپیوتر بازی کردیم. تلویزیون نگاه کردیم. بچه بودیم ولی خوب ول گشتیم. درس چی بود؟ از مسئولیت خبری نبود. فکر و خیالمون فقط و فقط و فقط این بود که شب چیکار کنیم و کجا بریم. باز بریم سیتی سنتر بچرخیم. بریم بسکتبال بازی کنیم. یا بریم قهوه خونه ی هندی غذای چرب و کثیف بخوریم. چه روزهایی که از کلاسهامون بیرون زدیم از دیوار پشت مدرسه پریدیم رفتیم سر کوچه بیلیارد بازی کردیم. تازه چشم و گوشمون وا شده بود می فهمیدیم دختر یعنی چی! دخترها که تازه دو قدم هم از ما جلوتر بودن دیگه همشون مشغول شیطونی و دلبری. سیزده بدرها تو پارک ممظر با مهدی ملکی چقدر اینور اونور دوییدیم. تب تی شرت No Fear چقدر جو گیرمون کرده بود چقدر پول دستبند و کیف پول زنجیر دار دادیم. همش گذشت. همه چی یه رنگ دیگه گرفت. حالا یواش یواش می شه حس کرد که وقتی بزرگترها از جوونیشون حرف می زنن چه حسی دارن. می شه حس کرد که چه چیزهایی می یاد و می ره. چیزهایی که نه اثری ازش باقی می مونه، نه نامی، نه نشونی. فقط یه خاطره ته ذهنت می مونه که وقتی بهش بر می گردی غرق دنیای رویا می شی. تو اون رویا می بینی چقدر همه چی ملموسه، دوباره اون دوستای قدیمی که کلی وقته اسمشونم نشنیدی می یان تو ذهنت. یه دفعه به آدمایی که کیلومترها از هم دور افتادین فکر می کنی و می گی ااااا چقدر ما یه روزی به هم نزدیک بودیم. لحظه ها مثه یه چندتا عکس می یان و می رن و یه دفعه به ساعت نگاه می کنی. می بینی از حموم اومدی با حوله نشستی و کلاستم دیر شده. دوبار نوار خاطره رو در می یاری و به جاش نوار زمان حال رو می ذاری. دوباره کوله بار مسئولیت رو به دوش می گیری و یادت می افته که کلی کار داری. ولی یه چیز رو نمی دونی. یه چیزی که شاید یه روز قبطه شو بخوری. اونم اینه که همین الان، داری نوار خاطرتو پر می کنی.
Posted by Pooya at 09:07 PM | Comments (1)
November 16, 2004
در کمین موجهای سهمگین آن خلیج پارسی و در افق سرخ آبی ترین نورهای آن جزیره ی شناور فکری نهفته است. آرمانی بی صدا، منزوی، تنها. در قلب حیاط خلوت آن آشپزخانه ی قدیمی و در بین تاریکی و روشنی آن اتاق شادان، خاطراتی معلقند. در دانه های خاک زیر پای آن درخت خرمالو و در بدنه دیوارهای پر شیشه، نگاهی در سکوت خفته است. من در زمزمه ی قدیمی ترین و شیرین ترین واژه های زبان مادریم از آن یاد کردم. من یکبار، ناگهان، پس از سالیان سال، کودکانه به کف دستم نگریستم. به موسیقی جوانی پدر گوش کردم و صدای نوار کودکی بر آن ظبط صوت قدیمی خیال به یاد آوردم. به رنگ نورهای برنامه ی نوروزی تلویزیون اندیشیدم و جوانی مادر را دوره کردم. من از فراز سفیدترین ابرهای زاگرس به طلایی ترین ذرات دریا سفر کردم. من از امید بر نگاه نیلوفر دوختم. من که بودم؟ من چه کردم. خیام چنین گفت که زین پس چو نباشیم همان خواهد بود. بر فردوسی سوگند. بر گواتر. بر زعفران. بر فرش. بر پیک. بر هگمتانه. بر سکوت.
Posted by Pooya at 12:38 AM | Comments (2)
November 11, 2004
It Worked Like A Charm!
First of all I want to thank everyone who was there to party for my birthday, as well as everyone else who emailed me and kept in touch. It was a blast. Thanks.
Secondly, I know that once again the website went into a coma. I have been SWAMPED with school work lately and it's been impossible for me to spend any time on the website. Right now, it is 11:22 AM, and it's 8 minutes to the start of my class as I am standing in CHIP (1st floor MC) and typing this.
So what worked like a charm? I'll tell you:
Remember my crashed hard drive? Well I gave it a new life. Well not quite, but I gave it sort of an electric shock for it to be alive long enough for me to recover the essential data. Here's how:
One day I was browsing the net to find information for my English presentation which was about installing a SATA drive on a pc. It was then that I ran into an interest thread on a forum. People were discussing crashed hard drives and what they have done to recover the lost data. I was surprised to see that almost 8/10 posts suggested that the best way to recover data from a crashed drive is to freeze the drive! As bizzare as it sounds, people were claiming that it works best. So I took my Maxtor hard drive which I had totally gave up on out the closet, took it to the kitchen, took a ziploc and put the drive in the ziploc and into the freezer. I let it freeze for a nice and long 20-30 minutes. Then I quickly took it out, plugged it in, and switched on the pc. As windows came up, it quickly recognized the crashed drive: You new device was installed and is ready to use. I glared at the monitor in surprise and quickly clicked on my computer to see the two crashed partitions: drives H and G. As I clicked on them, all the data was accessible, I immediately took backup, and verified the data. Everything was there! The freezing proccess had worked like a charm!
Posted by Pooya at 11:32 AM | Comments (4)
November 03, 2004
Birthday/Election Update
First of all I'd like to thank all of you my dear friends who wished me a happy birthday by your emails, calls, comments and orkut messages. Thanks so so much.
It's 10:32 AM now, and U.S. election seems to be getting very close to a final call. With Bush leading the popular vote by 3.7 Million votes, and leading the electoral vote by 254 to 252, it pretty much seems that Bush will become the next U.S. president. Three states left to announce, and Bush is leading in all of them. Seems like my birthday wish is not going to come true.
Being an optimist, I haven't lost my hope though. Just like Iran's football team managed to slip through the qualification rounds to reach the 98 World Cup, I still have hope that Kerry will manage to slip through. It all comes as a shock to me that with all the negative feedback that Bush has received from all around from the media to Hollywood movies and stars to other countries in the world, how is it that American people still vote for him. I just don't understand. All I know, that the influence of fear and relegion on people should not be underestimated.
Let's wait and see.
Posted by Pooya at 10:34 AM | Comments (8)
November 02, 2004
November 2, 2004
On this 2nd day of November 2004, 12 Abaan 1383, the day of my birthday, as I turn 22, America is preparing to elect its 44th president. Much has been said and heard about this year's election and I'd like to say my bit just before election gets on the way.
This election is particularly important to me for three reasons:
First of all, it is important to me because it is a free election. One that people have a voice in it, and is based on democracy. I would not be as excited about this election if it was in Iran.
Secondly, this election is important to me, because I believe the outcome can affect the world. September 11, War on Afghanistan, War on Iraq, concern about Iran's nuclear program, all took place under Bush's administration. Kerry could give a different face to America and consecutively to the world. Bush, can repeat more of the same.
Thirdly, this election is important to me because United States might become my home in the future. As I have plans to move to the U.S. and become a citizen, it is important to me who will rule that country, who will take care of the economy, the health care and the jobs. If I could vote, I would miss my exam tomorrow to show up at an election booth. I would have been there, with tens of my friends standing by my side.
As I cannot vote tomorrow, I hope, and I pray for my desired outcome. The next couple of days shall be exciting days.
Posted by Pooya at 01:05 AM | Comments (6)
