من امروز می خوام براتون از یکی از روستاهای کشور کانادا صحبت کنم که اسمش " واتر آباد" بود. اهالیه این روستا عدّه ای از بچه های غیور کشور خودمان ایران بود که خیلی خودساخته و درس خوان بود و من از طریق اون اینترنت با این جوونا آشنا شدم. من جا داره در همین جا از صاحب اون وب سایت تشکر کنم که اسمش "پویا" بود و اینقدر مخلصانه وقتش را برای اون قرار داد. من از اون وب سایت خیلی لذت بردم و گذاشتمش تو " فیوورت" که هر شب قبل از خواب یک سر به اون بزنم. فقط تلفظ اسم اون مشکل بود که آخر من نفهمیدم " بٌروباکس" بود؟ و اصلا معنیش چی بود؟ و اون برادرعزیز یه بار یک رفراندوم قرار داد که همه نظر بدن که من گفتم فکر کنم معنیش بُرو تو جعبه بود که یه تشابه فارسی و خارجی بود به روستاشون که در آن زندگی میکردن که انگار غلط بود و اون به من دعوتنامۀ " جی میل" نفرستاد و من خیلی ناراحت شدم. ولی خب چون دوست اش داشتم باز هم در رفروندوم های اون شرکت کردم ولی هیچی نگفتم که همیشه سازنده بود. و من میگم ایران هم باید ازاون یاد بگیره و رفراندوم بذاره تا مردم شرکت کنن.

من اول می خوام یه پیام بدم به جوونای ایران و اون این بود که ای جوونا از اون جوونا یاد بگیرید که چه با شخصیت اند که آدم از دیدنش کیف می کرد. من هم اسم همشان را یاد گرفتم چونکه هر هفته یا جشن تولد بود یا ناهار یا صبحانه یا یه برنامه از یکی از اونها و عکس اون با اسمش روی صفحه بود. و من واقعاً لذت بردم که می دیدم اون جوونا اونقدر دلیر در کنار هم در کشور مزدورِ غریب سختی های زندگی را قبول کردند و دور هم جمع شدند.

و دوم اون بود که اون وب سایت عکس و حرف خوب و آموزنده داشت و و بی ناموسی نبود و حتی توی قسمت نظراون از واژه های زیبای عربی هم استفاده می شد ونه مثل خیلی از وب سایت جوان های ایران که الآ ن واقعا آدم شرمگین میشه میره توش. و اما یه بار من به این بٌروباکس سرزدم و دیدم که یک عکس خانم خارجی بود که یه تنگ ماهی دستش بود و چشمش چپ بود و من گفتم چرا خارجی؟ مگر همون دخترهای خوشگل واترآباد چش بود؟ و اون برادر عزیز که خدا قوت بده به او، زود راه راست را که شیوۀ ما هم هست در پیش گرفت و سریعا سانسور کرد که من از اون خیلی راضی شدم. و فقط درخواست من این بود که او برادر عزیز در مورد مشکلات کشاورزی اون روستا بشتر اطلاع بده و بلاَخَص شیوه های آبیاری، چونکه آب در اون جا زیاد بود و اصلا ایران می تونه لوله بکشه و آب وارد کنه، که ما هم خود کفا بشیم!

و سوم اون برنامۀ " شب واترآباد" بود که من بعد از دیدن عکسها واقعا حسرت خوردم که چرا اون جوونهای نازنین توی ایران نیستن؟ که اونها از سازهای اصیل ایرانی مثل دف و تنبک و تار استفاده کردند. و من شنیدم که در یک قسمت آهنگ های اصیل و زیبای آذری پخش شد که من خیلی سر افراز شدم و به جان آن عزیزان دعا کردم. و من در همینجا می گم آی جوونهای ایران! به جای گوش دادن به آهنگ های جلف خارجی و اون لس آنجلس، شما هم بروید مثل جوان های آن روستا یک ساز آموزنده یاد بگیرید که ما پس فردا از دست رادیو تلویزیون و ضبط و ویدیو هم خودکفا بشیم.

و چهارم او برنامۀ " قلیون " بود که من البته با اون مخالفم چونکه اون دود برای گلو خوب نبود و اصلا مگه گلو دود کشه؟ ولی استثناَ برای او جوونها بد نیست ،چونکه اونها قوی و فعال هستند و از یک محصول اصیل ایرانی استفاده می کنن و مثل خیلی ها غرب زده نشدند! و من یه پیام دارم به جوونای ایران که به جای اون حشیش و تریاکِ خارجی، شما هم مثل اون جوونها برید قلیون بکشید که حداقل هویتتون رو حفظ کنید.

و پنجم اون "ویلیامز" بود که توش کافی شاپ می خوردند. که من مطمعنم توطـءۀ انگلیس بود که حتی دست از سر کافی شاپ هم بر نداشت و اسم اون رو هم از خودشون گذاشت. و من می گم اگه اون بتونه چرا ما اسم بچه مون را روی مثلا سیگار نذاریم و صداش کنیم " بهمن"؟

و در انتها برای همه آن جوانان در واترآباد آرزوی موفقیت می کنم و الاخصوص تبریک می گم به اون گروهِ " فارغ التحصیل" و بگم ایران به داشتن جوونهایی مثل شما افتخار دارد. لطفا فراموش نکنید که این حقیر را هم در مراسم جشن خود دعوت کنید که حتما تشریف فرما می شوم تا آن مشت محکمی باشد بر دهانِ بوش که ما حتی با کانادا هم رابطه داریم. و بنده به عنوان یادگاری ناقابل یکی یک عدد زمین کشاورزی برای شما کنار گذاشتم که وقتی بر میهن باز گشتید، دلتان برای اون روستا تنگ نشود.

ودر آخر می خواستم یه پیام هم به اونها بدم و بگم اگر هر کدوم احتیاج به معرف و "ریفرانس" داشت برای من به آدرس " " ایمیل بد هد تا بنده دست به کار شوم.

من دیگر عرضی ندارم و شما را به خدا می سپارم. و شما هم بروید به درستان برسید که ما سر افراز شویم.

خداحافظ.
ارادتمند؛

نقل می کنم درد و دلی بس نغز از حامد عزیز که بسیار زیبا از زبان "ما" میگوید:

"ما"، بروبکسی که چند سال از زيباترين سالهای جوانيمان را کنار هم بوديم و خاطراتمان را نوشتيم و حک کرديم بر پيشانی بی چروکمان که باری... تا لختی بگذرد مويمان به واجبی زمانه می ريزد و پوستمان به سردی گذر سالها می خشکد.
اين واترلو حکايت جالبی دارد و جمع جالبی. بروبکسی که حلقه دوستانه نه چندان بزرگی دارند که کمتر جايی پيدا می شود. عادات و کمالاتی دارند که در قوطی هيچ عطاری پيدا نمی شود. اين حلقه کوچک اما تا پاييز سال ديگر کوچکتر هم خواهد شد. اميد اينکه دوستان جديدی بيايند و زغال قليانمان را روشن نگه دارند اما با اينحال، آن خاطرات و شور و حال که باهم داشتيم رو به پايانند. به جمع سعيد و خسرو و مهدی که سال گذشته مدرک گرفتند و رفتند بايد امسال دسته بزرگی از بروبکس را اضافه کنيم: فربد، علی، بهاره، ارمغان، علی بصيری، ليلی، ساناز، محمد و من پاييز ديگر در واترلو نخواهيم بود.
واترلو شهر کوچکی است و جای گذر. اما به دليل همين کوچک بودنش همه را دور هم نگه داشت. در هيچ شهر بزرگی نمی توانی ده دقيقه ای رفقايت را جمع کنی و نهار را باهم بخوری. بايد دانشجو باشی و در واترلو زندگی کنی تا بتوانی گاه و بيگاه در خانه احسان يا محمد جمع شوی و قليان دود کنی. شنبه صبح ها همه را جمع کنی و صبحانه را بروی ملز. وقت و بيوقت در ويليامز چمباته بزنی با رفقا يا اينکه دور ميز های کتابخانه جمع شوی و بلند بلند گپ بزنی. در اين شهر نخودی اگر با کسی حرفت شد و رنجيدی، آنقدر هر صبح چشمت به چشمش می افتد که مجبوری سلام کنی! مثل کوچه قهر و آشتی شيراز که آنقدر باريک است که قهرکرده ای اگر از آنسو بيايد ناگزيری که حال و احوال کنی.
حسرت اين روزها به دلمان می ماند بدون شک. طرفه آنکه اين روزهای آخر بيشتر بروبکس مشغول امتحانند و روزگارشان تلخ می گذرد. خواستم تلنگری بزنم به آن گوشه ذهنتان که اهل ذوق است و شور و جوانی. بياييد روزهای آخر واترلو را بيادماندنی کنيم و اينچنين فرصتی را برای باهم بودن از دست ندهيم.
مخلص همگی،
حامد