تو ایران آقای احمدی نژاد 17 ملیون رای میاره و با اون قیافه اش رییس جمهور مملکت می شه. از طرفی توی خیابونهای تهران که پا میزاری تیپ پسر دخترا غوغا می کنه. لباسها از رنگ موج می زنه. نه تنها همه ی دخترها بلکه حالا یواش یواش پسرها هم موهاشونو هایلایت می کنن. توی خیابونهای دیگه پیکان کم می بینی. بنز و ب. ام. و. پلاک شده دیگه عجیب نیست. صدای آهنگها جلوی ماشینهای بنز نیروی انتظامی بلنده. دختر پسرها دیگه از تو خیابون رفتن و تو کافی شاپ نشستن رعبی ندارن.

ولی مادیگرایی داره مردم رو خفه می کنه. همه جا صحبت از موبایل و ماشین و خونه ی بالا شهره. همه جا مردم چششون به اونیه که مارک لباسش Armani باشه. مردم از روی مدل موبایلت برات ارزش قایل می شن. چشم و همچشمی دمار از روزگارت در میاره.

رفتم دربند. وسط هفته، شلوغ. عجب مردم باحالی هستیم ما ایرانیا به خدا. "بفرما تو. غذا چایی قلیون کنار آب روی تخت طبقه بالا منظره ی عالی عجب هوایی بفرما تو بفرما". شاتوت، لواشک، زغال اخته، باقلا تازه همه چی چیدن اون کنار. حاااالیشو می بری. ساعت 1:30 شبه. ملت هنوز دارن می رن بالا. دممون گرم به خدا.

امتحانات دانشگاهها هنوز تموم نشده ولی شهر زنده است. ماشاالله اونقدر جوون داریم تو این مملکت که شهر ازشون هیچ وقت خالی نمی شه. ولی امان از این خیابونها. ملت عین گاو رانندگی می کنن. راه به راه به هم فحش می دن، بد و بیراه می گن دهن به دهن می شن. دو قدم اونورتر راننده ی تاکسی داره با افسر راهنمایی رانندگی چونه می زنه: "ننویس جناب سروان تورو خدا. بابا ندیدمش اصلا. جون حاجی ننویس. بیا نقدی حساب کنیم حالا. شیرینیتم می دیم. بساز ما رو." موتوری دو ترکه با سرعت از بقل یه دختر رد می شه: "جیگره ماتیک و شلوار صورتیت آبجی"....دختره هم بدون هیچ خجالتی: "مادر...خار....لعنت به روح سگ پدرت". پسره به دختر توی خیابون: "خانوم میای بریم رای بدیم؟" –"چجوری؟". "هیچی من شمارمو می دم به تو بعد تو به من رای می دی، بعد شماره ی تو می افته رو موبایل من، من به تو رای می دم. بعد ازون به بعد هر روز هی به هم رای می دیم!"

اینجا تهرانه. آقای احمدی نژاد این چیزارو می دونه؟ درکشون می کنه؟ یا می خواد از دم پا روی همه ی اینا بذاره؟! چی بگم والا. ما که رای ندادیم از کجا بدونیم؟

اینجا جای موندن من نیست ولی جای همه ی اونایی که دوست دارن اینجا باشن خالی. یا علی.

خوب. سلام عرض می کنم بروبکس عزیز. یه مدتی بود که من هرچی فکر می کردم چی بنویسم چیزی به ذهنم نمی رسید ولی دیگه گفتم آبرو ریزیه و باید بیام ناچارا یه خزعبلاتی رو بگم و برم.

دیروز آقای حمید صفاییان رو بردیم رسوندیم فرودگاه به اتفاق آقای نوید دهقانی و یک چیزی حدود یک ساعت هم در ترافیک دیوانه کننده ی دبی موندیم و هرچی فحش بود دادیم به این مملکت که از شدت آدم و ماشین داره منفجر می شه. ترمینال 2 دبی هم که ماشاالله انگاری شعبه ی مهرآباده چون از 10 تا پرواز 9 تاش از شهرای ایرانه. این دبی هم ای دوستان، شد عروس تعریفی. ما این همه گفتیم دبی دبی بیاین ببینین چه گندی زدن این رفقای عربمون از شلوغی. البته تو روزنامه خوندم که یک 4-3 ملیارد دلاری دادن به ژاپنی ها که با کشیدن خط قطار مونوریل مشکل ترافیک دبی رو حل کنن. زهی خیال باطل.

ضمنا بروبکس می گفتن که پیست اسکی سرپوشیده ی دبی هم به طول 1 کیلومتر ایشالله به حول و قوه ی الهی اول ماه سپتامبر افتتاح می شه که بروبکسی که حال رفتن به بلو ماینتن و اسپن و دیزین ندارن می تونن تشریف بیارن تو هوای 40 درجه اسکی کنن.

دیگه براتون بگم که به گوشم رسید که آقای فربد سیف هم خدا رو شکر شاغل شدن و به حول و قوه ی الهی و خواست پروردگار به سرزمین شیطان بزرگ می رن که میخ علم و تقوا رو با استحکام هر چه بیشتر در مملکت کفر بکوبن.

خانوم صنم بهارلو هم که این روزها به شدت به گربه بازی مشغول هستن و با لوسین گربه چند هفته ای خودشون مشغول به گذراندن وقت مفید هستن. انشالله خدا لوسی رو برای ایشون و خانواده ی عزیزشون حفظ کنه.

آقای هوتن امامی در تهران هستن و به عبارتی مفقودالاثر. من شخصا از پدر بزرگوار خودم جویای احوال ایشون هستم و قول اومدن به شهر خوش آب و هوای دبی رو پیشاپیش از ایشون گرفتم.

آقای نیما عسگری معروف و مقلب به نیما ابرو هم صبح تا عصر در آفیس زیر باد کولر می شینن و انواع پشه و مگس رو می پرونن. ایشون همچنان قادر هستن برای خالی نبودن عریضه با تمامی بانوان زیبا و علاقه مند از طریق ام اس ان مسنجر و یا خط رایگان شرکت تماس حاصل کنن و مراسم مخ زنی و تیلیت در داخل فرقون رو به درستی به جا بیارن. خدا یار و همراهشون باشه ایشالله.

آقایان حامد بهادر و آرش شاهی در آنتریوی کانادا هستن و در صدد هستیم که انشالله در ماه جولای در ابر شهر تهران در خدمتشون باشیم و با عرض پوزش از آقای شاهی که متاسفانه به مراسم عروسی اقوام عزیز و گرامیشون نمی رسیم.

آقای احسان میرهادی نیز مفقودن. من به شخصه طی تماسی تلفنی نتونستم ایشون روپیدا کنم و ایشون حتی به پیام اس ام اس بنده نیز پاسخی ندادن. گویی در شهر شهید پرور بوستون هستن؟

آقای فرید طباطبایی ملقب به فِردی نیز به شدت دنبال کار خونه ی ما هستن که من در همینجا از ایشون تشکر می کنم و از ایشون می خوام که: آقا بدو دنبال این خونه و گرنه فال باید تو جوب بخوابیم.

همچنین خبرهای خوب دیگه ای هم به گوشم رسیده که از همینجا به همه ی واترآبادیا تبریک می گم که خوب البته بعضی هاشو نمی شه گفت گرچه که می دونم تنها کسی که بی خبر هست خواجه حافظ شیرازیه احتمالا ولی از اونایی که می شه گفت اینه که آقای علی قاسمی ماشین خریدن که من تبریکات لازم رو خدمت ایشون عرض می کنم و همچنین اعلام می کنم که حاج علی شیرینی رو بذار کنار که اومدم.

بیش از این متصدی اوقات شریف و گرامیتون نمی شم گرچه که کار مفیدی هم برای انجام دادن ندارین ولی ما بریم یکم به کارامون برسیم. چکسم به چکستون و کلکم اجمعین و دمتون غیژ.